در نیمه های شب

در اثنای این بلبشو دولت و حاکمیت و دیوانه بازی های ترامپ سبک مغز، آسیب پذیرترین قشر و کوتاه ترین دیوار مملکت، دیوار صنعت است. به قدری که خود دولت هم ابائی ندارد بگوید رشد صنعتی که در سال 95 و بعد از رکودی چند ساله داشت رونق می گرفت از دست رفته است. به پیسی خورده است و رشد 2-3 درصدی اقتصادی برای سال 96 پیش بینی میشود. به اندازه دکتر محمود هم بی شخصیت نیستند که خانه آمار را دور بزنند و نرخ بیکاری و رشد اقتصادی را به دلخواه تغییر دهند.برون داد این ماجرا اول از همه از همین شرکت های عرض و طویل شروع شد. از شهرهای صنعتی صدای آذرآب و هپکو در آمد. تبریزی ها وضع خوبی ندارند و شهرک های اصفهان و تهران و مشهد هم وضعیت هایشان چنگی به دل نمیزند. گویی این وضعیت تا ببیینیم چی میشه تمامی ندارد. وضعیت اهالی اقتصاد حتی سوداگران این بازار به مثابه شکارچی است که منتظر شکارش آنقدر مانده اند که مرده اند. توی شهرهای دیگر که واقعا اوضاع صنعتی افتضاح است. مشاغل خدماتی هم راضی نیستند اما دست کم میتوانند ارتزاق کنند اما صنعتگران گریان اند. دوستی میگفت ما ذاتا صنعت گر نبودیم تا بودیم بازرگان بودیم و به قدر نیاز کشاورزی داشته ایم. پس بهتر نیست بیخیال همین نصفه صنعت شویم و روی نقاط قوتمان تکیه کنیم. به جای راه اندازی کارخانه دور پاسارگاد بساط بستنی و اسنپ شات (عکس فوری) راه بندازیم و تور سر در باغ ملی راه بیندازیم. برای خالی نبودن عریضه کافه کاباره ای هم دست و پا کنیم که فقط پیرزن پیرمردهای غربی که با مقرری بازنشستگی دارند روزگار میگذرانند مشتریمان نباشند. ادمهای دست به جیب و متمول تری هم شکار کنیم. کنارش مثل دبی و دوحه جا برای سرمایه گذاری باز کنیم و محل اتصال شرق و غرب باشیم؟القصه در نیمه های شب...

در نیمه های شب...

تهران شلوغ است غریب 7 میلیون خودرو داردو 13 میلیون جمعیت ، جرم جنایت در این شهر بالاست. آلودگی هوا جان صدها تن را روزانه می گیرد. اما دلخوش بودیم به اینکه هر شب غریب 100 نمایش در گوشه و کنار این شهر برگزار میشود. هنر تئاتر که روزی مختص فارغ التحصیلان یک دانشکده و مجموع چهار سالن تئاتر شهر بود با رشد سالنهای خصوصی گسترده و فراگیر تر شده. جوانها عرصه ظهور یافته اند و نمایشنامه های خاک خورده چندین و چند بار اجرا و مقایسه میشوند. توی سه ماه گذشته تئاترهایی رفته ام که لاجون بودند. در مورد بهترینشان میشد گفت ای بدک نبود. اما آن اتفاق که 91-95 هر سال برایم می افتاد رخ نداد. هیچ اجرائی میخکوبم نکرد. هیچ تئاتری مرا یک هفته به فکر وادار نکرد. هیچ بازیگری در حد مرگ برای نقشش مایه نگذاشت. دیشب "بکت"را دیدم. از مابقی را اسم نبردم چون تلاش کرده بودند اما راه را ه درست نرفته بودند اما بکت بنظرم تلاشی هم نکرده بودم. خیلی شکم سیری و فرمالیستی گفته بود این کار ماست آنها هم که خوششان نیامده حتما تئاتر نمیدانند. اما توی سالن قبل اجرا با اجرا پیش پرده خیلی از مخاطبان از اطرافیان پرسیدند که سالن را درست آمده ایم ؟ واقعا نمایشه بکته؟نمایش که شروع شد بخاطر طراحی دکور عجیب یکی از بازیگران(نقش بکت) را نه میدیدم نه صدایش را درست و حسابی میشنیدم. پنج دقیقه بعد نقش (پادشاه یا هانری) خیس عرق شده بود و بین دیالوگ هایش نفس نفس میزد. گمانم آمادگی و حضور خوب جسمانی برای ایفای نقش را نداشت. یادمه توی تمرین های تئاتری شرکت میکردم و کارگردان قبل اجرا نیم ساعت بازیگران را گرم میکرد و می دواند. آنقدر فشار آورد که برای یک نقش با حرکات فیزیکی سنگین تر مجدد فراخوان داد و از توی دانشکده بازیگر دیگری را ان در نیمه های شب...